Duman'ı ilk defa 90'ların sonunda bir radyo programına katıldığında dinledim. Asıl konuk yanlış hatırlamıyorsam İlhan Şeşen'di ve Duman genç grup olarak oradaydı. Kaan Tangöze, Amerika'da iken Türkiye'ye duyduğu özlemi ve arabesk müziğe duyduğu ilgiyi anlatıyordu. Şarkılarının arabesk altyapısını dinlediği Orhan ve Müslüm babalara bağlıyordu. Sohbet çok samimiydi. İlk duyduğumda vokal çok iğneleyici gelmişti. Ama zamanla alıştım. Birkaç yıl sonra Duman, Sezen Aksu coverı Herşeyi Yak'ı patlatmış, gençlerin en sevdiği grup olmuştu.
C
90'ların sonu 2000'lerin başı Melis Danişmend, Blue Jean'de yazıyordu. O zaman piyasada çeşit çeşit müzik dergisi de yoktu. Blue Jean'in tek alternafi fanzinlerdi. Fanzin kültürü hala var mıdır bilmiyorum.
Gel zaman git zaman ben büyüdüm, Roling Stones'dan Deli Kasap'a her türlü dergi piyasada bulunur oldu. Lise şenliklerinde dinlediğimiz, otobüs duraklarında karşılaşılabilen Ankaralı Rock grupları şöhret oldu. Mtv'de klipleri dönmeye başladı.
Şimdi Melis Danişmend hayallerini gerçekleştirmiş, şarkılara ses veriyor. Duman coverı yapmış. Bana da dinleyip bunları hatırlamak düşüyor.
Ne çok zaman geçtiğini hatırlayıp irkiliyorum bu şarkıyla. Melis ölmeyin diyor ama benim gönlümde serilmiş yatanların artık uyanamayacak ölüler olduğunu anlıyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder